Ooit kenden we alleen de planeten rond onze eigen zon.
Nu hebben we ook rotsige planeten en gasreuzen bij andere sterren ontdekt.
En die vertellen een ongelooflijk verhaal.
De vroege geschiedenis van die planeten was erg gewelddadig.
Planeten worden overal op dezelfde manier gemaakt.
Ze ontstaan uit het stof dat overblijft na de vorming van sterren.
Als ze op dezelfde manier ontstaan, waarom zijn ze dan zo verschillend?
Het heelal is vol sterrenstelsels...
gasnevels...
sterren...
en planeten.
Ons zonnestelsel telt acht planeten, maar dat is maar een klein groepje...
naast de enorme familie van planeten in de hele Melkweg.
Het was een bijzonder moment in de geschiedenis van de wetenschap...
toen we zeker wisten dat er andere planeetstelsels zijn.
Ze komen veel voor. Bij de 200 miljard sterren in onze Melkweg...
zijn er minstens tientallen miljarden planeten.
In 2009 lanceerde NASA de Kepler-ruimtetelescoop...
om zes jaar lang te zoeken naar planeten bij andere sterren.
Astronomen hebben er al meer dan 400 gevonden.
Sommige zijn kolossale gasbollen, vijfmaal zo groot als Jupiter.
Andere zijn rotsachtige werelden, vele malen groter dan de aarde.
Sommige volgen wilde banen, zo dicht bij hun ster dat ze verbranden.
Maar één ding is duidelijk: Er zijn er geen twee hetzelfde.
Elke planeet is uniek.
Maar de meeste planeten staan ver weg en zijn moeilijk te bestuderen.
Onze kennis over planeten komt vooral van de acht bij onze eigen ster.
Ons zonnestelsel kent twee soorten planeten.
Er zijn vier rotsachtige planeten, dicht bij de zon:
Mercurius...
Venus...
de aarde en Mars.
Verder van de zon zijn vier grote gasplaneten:
Jupiter...
Saturnus...
Uranus en Neptunus.
Elk van de acht planeten is heel anders dan de rest.
Ze hebben zich ontwikkeld vanaf de geboorte van het zonnestelsel...
4,6 miljard jaar geleden.
Toen de zon werd geboren, bleef er een wolk van gas en stof achter.
Alle acht de planeten zijn ontstaan uit die wolk van kosmisch puin.
De planeten in ons zonnestelsel zijn uit hetzelfde materiaal gevormd.
Uit dezelfde wolk van gas en stof. Maar onder andere omstandigheden.
Dicht bij de zon was het warmer, verder weg was het veel kouder.
Omdat de omstandigheden anders waren, was het eindproduct ook anders.
Het begint met een vrij homogeen mengsel van silicaten en waterdamp...
en veel waterstof, en methaan, en andere elementen.
Die ingrediënten zijn vergelijkbaar met die voor een cake.
Het resultaat is afhankelijk van de verhoudingen en de oventemperatuur.
Je mixt de ingrediënten en zet het mengsel in de oven om te bakken.
En dan ontstaat er iets. Zo is het ook in het zonnestelsel gegaan.
Elke planeet is anders gebakken, naar gelang z'n afstand tot de zon.
Dichtbij is 't warm. De zon verbrandt gassen en laat water verdampen.
Alleen materialen als metaal en steen overleven de hoge temperatuur.
Daarom zijn er dicht bij de zon rotsachtige planeten.
Verder van de hete zon ontstaan andere planeten.
Maar het zijn de ingrediënten die bepalen hoe de planeten worden.
Het is afhankelijk van de wolk waarin het stelsel ontstaat.
Soms zijn er geen rotsachtige planeten...
omdat er te weinig materialen waren om zoiets als de aarde te vormen.
Dan krijg je meer gasplaneten, en geen rotsachtige planeten.
Voor een rotsachtige planeet is een wolk vol metalen en stenen nodig.
En daarna moet de hitte afnemen.
Als het afkoelt, zullen elementen met een hoog kookpunt...
een vaste toestand bereiken, en dan ontstaan er kleine mineralen.
Die mineralen waren het begin van een rotsachtige planeet.
In de loop der tijd klonteren ze samen.
Als twee stofmoleculen op elkaar botsten...
vormden ze samen een iets groter stofmolecuul. En zo groeiden ze.
Dat proces noemen we accretie. Uiteindelijk werden het stenen.
De stenen botsen op elkaar en vormen samen keien.
Keien botsen op elkaar en vormen grotere keien.
De zwaartekracht van het object nam toe, en het trok meer materiaal aan.
Het botste niet alleen, maar trok ook actief materiaal naar zich toe.
Aanvankelijk telde ons zonnestelsel wel honderd kleine planeten.
De meeste hebben het niet overleefd.
Als je in de asteroïdengordel naar de asteroïde 4 Vesta kijkt...
krijg je een idee hoe groot een planeet moet worden...
voordat hij een ronde vorm aanneemt.
Vesta heeft een diameter van 529 km. Te klein om een bol te vormen.
Een groeiende planeet wordt pas rond als hij 800 km groot wordt.
Dan trekt z'n eigen zwaartekracht hem rond.
Tot die tijd houdt hij een grillige vorm.
De ronde, jonge planeten blijven puin opslokken.
Elke botsing maakt ze warmer, totdat ze gaan smelten.
Nu scheidt de zwaartekracht de zware materialen van de lichte.
Lichtere materialen drijven naar boven en vormen een korst.
Zwaardere materialen, zoals metalen, zinken en vormen de dichtere kern.
De jonge planeten beginnen nu echt op planeten te lijken.
Maar nu moeten ze een periode van geweld en verwoesting doorstaan.
Deze genadeloze fase bepaalt welke planeten blijven en welke verdwijnen.
Na de geboorte van de zon ontstonden onze planeten...
uit dezelfde wolk van stof en gas.
Toch werden ze allemaal uniek. Er was geen blauwdruk voor de planeten.
Natuurlijk volgden ze de natuurwetten.
Maar de meest bepalende factor was stom toeval.
4,5 miljard jaar geleden draaiden er honderd jonge planeten rond de zon.
Ze botsten voortdurend op elkaar, en de meeste werden verwoest.
De vroege geschiedenis van die planeten was erg gewelddadig.
Er waren veel inslagen, in hun laatste ontwikkelingsfase.
Bij die inslagen, waarbij objecten op elkaar botsten...
begonnen sommige te groeien, ten koste van de andere.
Die planeten in wording werden steeds groter...
en slokten alle kleinere objecten om zich heen op.
Het gevolg voor de protoplaneet...
was een groot bombardement van objecten uit de ruimte.
Uiteindelijk bleven er vier rotsachtige planeten over.
Elke planeet is getekend door de inslagen. Daarom zijn ze zo anders.
Mars is een ijskoude woestenij.
De aarde heeft vloeibaar water. Venus is een vulkanisch inferno.
En Mercurius is piepklein en extreem heet. Dat komt door een zware inslag.
Mercurius is extreem dicht en heeft een dunne korst.
Mogelijk was hij aanvankelijk groter...
en is hij geraakt door een object dat de korst eraf heeft geslagen...
waarna alleen de dichte kern overbleef.
Ook de aarde kreeg een zware inslag te verduren.
Tegen het einde van z'n ontwikkeling is de aarde geraakt door 'n object...
dat materiaal uit de mantel heeft losgetrokken.
Dat materiaal kwam in een baan om de aarde en vormde uiteindelijk de maan.
Er zijn aanwijzingen dat Mars ook is getroffen.
In het noorden is de korst dunner dan in het zuiden.
Een mogelijke verklaring is dat Mars vroeg in z'n ontwikkeling...
is geraakt door een object dat een deel van de korst heeft weggeslagen.
Dat materiaal is op het zuidelijk halfrond neergeslagen.
Al die inslagen hadden twee gevolgen. Het aantal planeten nam af.
En ze gaven de overlevenden nieuwe ingrediënten.
Bij een botsing met een object dat veel metalen bevatte...
zonken de brokstukken en gingen ze deel uitmaken van de kern.
En bij een botsing met een licht, ijzig object...
bleven de brokstukken drijven en vormden ze een deel van de korst.
De vier steenachtige planeten bij de zon waren bijna klaar.
Ze hadden een massieve, hete ijzeren kern...
omgeven door vloeibaar ijzer, met daaromheen gesmolten gesteente.
En daaromheen lag een korst.
Deze planeten ontstonden op dezelfde manier, uit hetzelfde materiaal.
Maar ze hadden uiteenlopende formaten en ze waren heel verschillend.
De ruimte waarin de planeten bewegen, lijkt leeg.
Maar dat is niet zo. Hij zit vol materie van de zon.
De zon genereert magnetische velden die in bogen omhoog komen.
Als die botsen, schiet er een stroom van geladen deeltjes de ruimte in.
Dat noemen we de zonnewind.
Astronauten kunnen hem zien. Maar alleen als ze hun ogen sluiten.
Af en toe zie je een kleine flits. Met je ogen dicht.
Dat is een geladen deeltje dat door je hoofd gaat...
en met de vloeistof in je oog reageert.
Je ziet ze om de paar minuten, als je wakker bent met je ogen dicht.
Als je aan te veel zonnewind blootstaat, kan het dodelijk zijn.
Tijdens het Apollo-programma, tussen twee maanmissies...
was er een uitbarsting op de zon die dodelijk zou zijn geweest.
Ruimtestraling is dus een reëel gevaar.
Op aarde hebben we er geen last van, dankzij een onzichtbaar schild:
Het magnetische veld dat door de kern wordt opgewekt.
In het midden van de aarde zit een vaste kern.
Dat is een harde bol van ijzerkristal.
Daaromheen zit een dikke laag vloeibaar ijzer, dat stroomt.
En dat zorgt voor het magnetisch veld.
Om te bewijzen dat de kern een magneetveld kan opwekken...
hebben onderzoekers zelf een planeet gebouwd, in een laboratorium.
Deze bol van 23 ton simuleert de omstandigheden diep in de aarde.
Een metalen bol in het midden speelt de rol van binnenste kern.
Vloeibaar natrium draait eromheen, met 144 km/u.
Het natrium speelt voor gesmolten metaal dat rond de kern stroomt.
Met dit experiment wilden we een magneetveld opwekken...
om beter te begrijpen waarom de aarde een magneetveld heeft...
en andere planeten niet.
Het werkt als een dynamo, waarin roterende spoelen stroom opwekken.
Bij dit experiment stroomt vloeibaar natrium rond de kern...
en wekt het een magnetisch veld op.
Het werkt als een dynamo. De beweging wekt een magneetveld op...
door de bewegingsenergie in magnetische energie om te zetten.
Hetzelfde gebeurt diep in de aarde.
Doordat de aarde draait, stroomt het vloeibare metaal langs de vaste kern.
De energie wordt daarbij omgezet in een magneetveld vanaf de polen.
Het beschermt de atmosfeer tegen de zonnewind.
Als er een magneetveld is, leidt dat de zonnewind om de planeet heen.
Het magneetveld leidt de zonnewind om de planeet heen...
en beschermt zo de atmosfeer en alles aan de oppervlakte.
Soms botsen grote golven zonnestraling met het magneetveld.
Dat veroorzaakt een enorme lichtshow bij de polen: het poollicht.
Zonder magnetisch schild zou de zon de atmosfeer en het water wegblazen.
Dan zou er een dode, droge planeet achterblijven. Zoals Mars.
Mars leek ooit op de aarde, maar is nu koud en droog, zonder atmosfeer.
Hoe kunnen de twee planeten nu zo van elkaar verschillen?
In 2004 stuurde NASA twee robots naar Mars om dat uit te zoeken.
De Spirit en de Opportunity verkenden vele kilometers van de oppervlakte.
Ze bevestigden dat Mars een onherbergzame woestijn is...
met maar één procent van de aardse atmosfeer.
Maar ze vonden ook aanwijzingen dat er ooit water is geweest.
Mars is niet altijd een woestijn geweest.
We hebben aanwijzingen dat er water onder de oppervlakte is geweest...
dat naar boven is gekomen en is verdampt.
En op sommige plaatsen zie je rimpelingen...
zoals die ontstaan als water over zand stroomt.
Er is dus ook water aan de oppervlakte geweest.
Als Mars ooit water heeft gehad, had het waarschijnlijk ook een atmosfeer.
Maar wat is er dan gebeurd?
Mars heeft ooit actieve vulkanen gehad, en dus een heet binnenste.
Mars bestaat uit hetzelfde materiaal als de aarde.
Dus Mars moet een ijzeren kern hebben gehad, met vloeibaar metaal eromheen.
Dan moet er ook een magneetveld zijn geweest. Maar waar is dat gebleven?
Toen Mars nog jong was, was er kennelijk een sterk magnetisch veld.
En vermoedelijk werkte dat hetzelfde als bij de aarde.
Maar Mars is kleiner dan de aarde, en zal daardoor sneller afkoelen.
Dat betekent dat die vloeibare kern kan bevriezen.
En dan is er geen stroming meer, en dus ook geen magnetisch veld.
Toen het schild wegviel, blies de zonnewind de atmosfeer weg...
en verdampte het water. Mars werd een koude, onherbergzame planeet.
Mars, de aarde, Venus en Mercurius, de rotsachtige planeten...
ontstonden allemaal binnen 240 miljoen kilometer van de zon.
Maar op vier keer die afstand bakte de zon een ander soort planeten.
Ze zijn kolossaal, en ze zijn van gas, zonder vast oppervlak.
Astronomen hebben al 400 planeten bij andere sterren gevonden.
Het leeuwendeel is enorm groot en bestaat uit gas.
We hebben vier van zulke gasreuzen in ons eigen zonnestelsel.
Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus.
Ze hebben een dikke, soepachtige atmosfeer.
Veel waterstof, helium en methaan.
Waarom zijn deze vier van gas, terwijl de binnenste van steen zijn?
Dat komt door hun positie.
Want hier, 800 miljoen kilometer van de zon, is het ijskoud.
Toen het zonnestelsel ontstond was er stof, maar vooral veel bevroren gas.
Waar de reuzenplaneten ontstonden, was het koud genoeg voor sneeuw.
We denken dat er sneeuwvlokken ontstonden...
die samenklonterden tot de kernen van de gasreuzen.
Misschien konden ze daarom ook zo groot worden.
Er was zoveel ijs dat de kernen tien keer zo groot werden als de aarde.
Die grote kernen hadden veel zwaartekracht.
Daarmee slurpten ze al het omliggende gas op...
en kregen ze een dikke atmosfeer, van tienduizenden kilometers diep.
Hoe groter ze werden, hoe meer zwaartekracht ze kregen.
Er werd steeds meer stof naar de planeten getrokken.
En daaruit ontstonden hun manen.
Jupiter en Saturnus hebben elk meer dan zestig manen.
En de gasplaneten hebben nog een ander uniek kenmerk: ringen.
Saturnus is uniek, met z'n prachtige ringen.
Jupiter, Uranus en Neptunus hebben ook ringen, maar die zijn erg klein.
Maar ze zijn er wel. Alle vier de gasreuzen hebben ringen.
Maar die van Saturnus zijn het beste te zien.
Van een afstandje lijken de ringen één platte schijf te vormen.
Maar 't zijn duizenden kleine ringen, elk een paar kilometer breed.
De Cassini sonde ontdekte dat het - miljarden stukjes ijs en stof zijn...
die in de ringen om de planeet draaien, met 80.000 km/u.
De stukken ijs en steen botsen voortdurend op elkaar.
Sommige vormen kleine manen, andere spatten uit elkaar.
Het worden nooit grote manen...
omdat de zwaartekracht van Saturnus ze uit elkaar trekt.
Astronomen krijgen nu pas een idee hoe de ringen zijn ontstaan.
Ze denken dat een komeet een maan dichter bij de planeet heeft geduwd.
En toen heeft Saturnus' zwaartekracht de maan verpulverd.
Alle brokstukken werden gevangen in de ringen rond de planeet.
Maar het echte raadsel van de gasreuzen ligt veel dieper.
Tienduizenden kilometers onder de wolken.
De omstandigheden zijn er zo extreem dat ze de natuurwetten tarten.
De meeste nieuwe planeten die we ontdekken, lijken op onze gasreuzen.
Ze zijn zo groot dat Jupiter er klein bij is.
Maar wat gebeurt er binnen in de gasreuzen?
We weten dat de dichte atmosfeer van Jupiter 64.000 km diep is.
We zien gaswolken die snel bewegen en als stormen over het oppervlak razen.
Maar we weten niet wat er binnenin gebeurt, ver onder de stormen.
Om dat te onderzoeken heeft NASA de Galileo gelanceerd...
voor een missie van veertien jaar naar Jupiter.
Hij is opgestegen, de Atlanta met de Galileo, op weg naar Jupiter.
Op 7 december 1995 zette de Galileo een sonde uit...
die met 260.000 km/u in de atmosfeer van Jupiter viel.
Parachutes remden hem af, tijdens z'n afdaling door de dichte atmosfeer.
Hij nam bliksem waar, en windsnelheden tot 725 km/u.
De sonde bleef 58 minuten data naar de aarde sturen.
Mensen vragen weleens wat er met de Galileo is gebeurd.
Hij heeft niets geraakt.
Hij bleef maar vallen, en de druk nam steeds verder toe.
Hij mat een luchtdruk die 23 keer zo hoog was als op aarde...
en temperaturen boven de 140 graden.
Als je bij zo'n gasreus steeds dieper in die waterstofsoep duikt...
zonder vaste oppervlakte, heeft de omgeving een enorm gewicht.
Uiteindelijk wordt je geplet door het gewicht van het materiaal boven je.
Hoewel de sonde maar 200 km is afgedaald voordat hij werd geplet...
gaf hij onderzoekers wel een glimp van het binnenste van Jupiter.
Maar het duistere hart van de planeet blijft een mysterie.
Net als sommige rotsachtige planeten hebben de gasreuzen magneetvelden.
Maar die zijn kolossaal.
Dat van Jupiter is 20.000 keer zo sterk als dat van de aarde.
En het is zo groot dat het tot aan Saturnus reikt...
meer dan 643 miljoen kilometer verderop.
Net als bij ons beschermt 't magneet- veld de atmosfeer tegen zonnewind.
Toen Jupiters magneetveld werd onderzocht...
bleek het ook invloed op de manen te hebben.
De vulkanische maan Io staat maar 350.000 km van de planeet.
Io's vulkanen blazen elke seconde een ton gas en stof de ruimte in.
En Jupiters magneetveld geeft het een sterke straling mee.
Dat maakt de omgeving van Jupiter erg actief, in meerdere opzichten.
Als je een radioschotel op Jupiter richt, hoor je veel interactie...
tussen de planeten en het magnetisch veld.
Dit is het geluid van het magnetisch veld van Jupiter.
Jupiter en Saturnus hebben geen zonnewind nodig voor poollicht.
Hun enorme magnetische velden maken dat zelf al.
De Chandra-telescoop maakte deze beelden van het poollicht op Jupiter.
En de Cassini sonde nam deze mooie foto's van het poollicht op Saturnus.
Dit poollicht bewijst dat gasplaneten ook magnetische velden hebben.
Maar hoe wekken gasplaneten een magnetisch veld op?
Op aarde komt het door vloeibaar metaal dat om een vaste kern stroomt.
Bij gasplaneten zal het ongeveer hetzelfde werken.
Maar gasplaneten hebben geen hete ijzeren kern.
Ze zijn ontstaan rond een bevroren kern van stof en ijs.
Wat er precies binnen in die planeten gebeurt, is een raadsel.
Als het om het binnenste van Jupiter gaat, weten we nog niet...
waaruit de planeet daar bestaat.
Het is dus mogelijk dat Jupiter een vaste kern heeft.
Maar het kan ook zijn dat het hele binnenste vloeibaar is.
Misschien komen we er nooit achter.
Geen enkele sonde kan 70.000 km afdalen om de kern te onderzoeken.
De Galileo werd al snel geplet en kwam nog lang niet in de buurt.
Dus nu proberen onderzoekers Jupiter in een laboratorium na te maken...
in de National Ignition Facility in Livermore, Californië.
Ze simuleren de kern van Jupiter met de sterkste laser ter wereld.
In deze faciliteit persen we waterstof samen...
tot extreme dichtheden en temperaturen.
Binnen in Jupiter is de druk enorm...
door het gewicht van 64.000 km waterstof dat op de kern drukt.
In het laboratorium bereiken ze dat met 192 laserstralen...
op een kleine hoeveelheid waterstof.
De druk loopt op tot miljoenen malen de luchtdruk op aarde...
en de waterstof wordt vloeibaar.
Maar bij tientallen miljoenen keer de druk...
zoals in de kern van Jupiter, gebeurt er iets vreemds met de waterstof.
De enorme druk verandert de waterstof, een eenvoudig molecuul...
zodat het kan geleiden.
Dus het verandert de structuur van waterstof in iets metaalachtigs.
Vermoedelijk gebeurt dit ook binnen in Jupiter.
De druk en hitte hebben de kern in metaalachtige waterstof veranderd.
Die metaalachtige kern werkt net als de ijzeren kern van de aarde.
Hij geeft de gasreus z'n enorme magnetische veld.
Zwaartekracht en warmte bepalen de vorm van planeten.
Van hun kern tot hun atmosfeer. Zij zijn de krachten die planeten vormen.
Maar er is nog een ingrediënt dat de ontwikkeling van planeten bepaalt.
En dat ingrediënt is water.
Planeten lijken onveranderlijk, maar ze blijven evolueren.
In ons zonnestelsel verloor de een z'n atmosfeer en werd een woestijn.
Een andere warmde op en werd een helse planeet.
De aarde is ook veranderd, en dat proces werd versneld door water.
Als je vanuit de ruimte naar de aarde kijkt, zie je veel water.
De aarde is immers de blauwe planeet, en moet dus wel nat zijn.
Op het eerste gezicht zie je dat driekwart met oceanen is bedekt.
Het lijkt een waterrijke wereld. Maar dat is niet zo.
Want slechts 0,06 procent van de massa van de aarde is water.
Er is wat water aan de oppervlakte, en nog een beetje in de mantel.
Maar feitelijk is de aarde een vrij droge kei.
De rotsachtige planeten ontstonden dicht bij de zon.
Dus aanvankelijk waren ze droog.
Als er al water was, is het verdampt, of weggeblazen door inslagen.
De inslagen die de aarde hebben gevormd hadden zoveel energie...
dat al het water dat er was moet zijn verdampt, en zijn verdwenen.
Dat betekent dat het water op aarde ergens anders vandaan is gekomen.
Kijk wat verder weg, naar Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus.
Die planeten bevatten enorm veel water.
En de manen zijn nog spectaculairder.
De manen van de gasreuzen bestaan voor minstens 50% uit water.
Er is veel water in het zonnestelsel. Maar hoe is het op de aarde gekomen?
Waarschijnlijk is het zo dat er verder van de zon...
asteroïden en kometen waren...
die ver genoeg van de zon waren om hun water bij zich te houden.
Miljoenen van die objecten vlogen naar het binnenste zonnestelsel.
En sommige botsten op de aarde.
In de loop der tijd verzamelde de aarde zo z'n water...
van de asteroïden.
En zo is de watermassa ontstaan die nu bijna de hele aarde bedekt.
Het idee van asteroïden die water afleveren lijkt misschien vergezocht.
Maar we weten dat het mogelijk is.
In juli 2005 lieten onderzoekers hun Deep Impact-sonde neerstorten...
op de komeet Tempel 1.
Via een camera konden ze meekijken, tot aan het moment van de inslag.
De komeet had een honingraatstructuur.
Ideaal om water te vervoeren.
Maar de hoevéélheid water was stom geluk.
Het had ook gekund dat de aarde maar half zoveel water had verzameld.
Dan zou de aarde vrijwel droog zijn, of helemaal droog.
Dan had de bodem het meeste water als een spons opgezogen.
En zonder oppervlaktewater was er geen leven ontstaan.
Maar stel dat er te véél water was gekomen.
Dan waren we een waterwereld geworden.
Dan hadden de oceanen alles bedekt, zelfs de Mount Everest.
Als de hele aarde bedekt was met water, met tweemaal zoveel als nu...
zou de aarde dan geschikt zijn geweest voor technologisch leven?
Voor technologie heb je droog land nodig.
Het kan best dat de hoeveelheid water die de aarde toevallig heeft...
een technologische levensvorm als de mens mogelijk heeft gemaakt.
Onze wereld is zoals hij nu is omdat kometen en asteroïden...
precies genoeg water hebben bezorgd, vier miljard jaar geleden.
Misschien gebeurt zoiets op dit moment weer, elders in het heelal.
Eén ding staat vast: Er is genoeg water in de ruimte.
Waterstof is het meest voorkomende atoom, en zuurstof is er ook veel.
Dus je verwacht veel H2O in ons heelal, en dat blijkt er ook te zijn.
Water kom je dus overal in het heelal tegen, en planeten ook.
Maar we hebben nog geen planeet met vloeibaar water gevonden.
Astronomen hebben al 400 planeten ontdek...
maar ze lijken niet op onze wereld.
We hebben nog geen planeet gevonden die ongeveer even groot is...
en dezelfde massa en samenstelling heeft als de aarde.
Dus het blijft een heilige graal voor de mensheid...
om andere planeten te vinden die ons aan thuis doen denken.
Maar we blijven zoeken. Er zijn zo'n 200 miljard sterren in de Melkweg...
en het lijkt erop dat 40 miljard van die sterren ook planeten hebben.
Als we andere aardse planeten ontdekken...
kunnen we veel leren over hoe ons binnenste zonnestelsel en de aarde...
zich hebben ontwikkeld, vergeleken met de buitenste planeten.
We gaan nu een periode in die later bekend zal staan...
als de gouden eeuw van planetaire ontdekkingen.
Nu gaan we pas echt beseffen hoe groot de diversiteit in 't heelal is.
Het wordt een mooie, spannende tijd.
Planeten worden gevormd conform de natuurwetten.
Maar het eindresultaat is vooral afhankelijk van stom geluk.
Veel deskundigen denken dat we vroeg of laat een aardse planeet vinden.
Met dezelfde samenstelling, op de juiste plek, met genoeg water.
Eén ding staat vast.
Er zijn miljarden planeten die nog ontdekt moeten worden.
Subs geript door mawi voor bierdopje.com